خدايا ، از تو چه گويم ؟
از قدرتت ، آن قدرتي كه احاطه كردي بدان همه چيز را
از رحمتت ؟
از كمالت ؟
از دانايي ات ؟
خوب دانم هر چه گويم كم است پس از فرصتم اينگونه بهره مي برم
بنده اي ناچيز كه از شرم گناهانش روي خواستن ، از تو را ندارد ، با كمال بي شرمی اين چنين مي نويسد :
بار الها
به خاطر همه زيبائيت
به خاطر همه جلالت
به خاطر عظمتت
به خاطر همه نورت
به خاطر همه رحمتت
به خاطر همه قدرتت
از تو می خواهم به همه آن چيزهايی كه بنده ناچيزت توان گفتن آنها را ندارد
پناهم ده به ايمانت ، اطمينانم ده به كرمت ، اعتمادم ده به درستی وعده ات ، پرورشم ده به نعمت ، عزتم ده به عزتت و مرا ببخش به رحمتت .
الهی
برتر از آنچه من گويم ، صبرم ده ، علمم ده ، ايمانم ده ، بزرگيم ده و مرا ببخش .
الهی
ای پناهم در گرفتاری ، ای دادرسم هنگام سختی ، بگذر از جرم بسيارم و بپذير شكر اندكم .
الهی
بگذر از من ، زيرا تو سزاوارتری بدان از خود ما ، بما دستور دادی سائل را از خانه خود رد نكنيم ، پس من بدرگاهت آمدم ، سائلت را رد مكن